Przywołuję jesień, w sierpniu

Kat w swoim wpisie zauważyła, że powoli robi się już jesiennie. Uwielbiam jesień, a jej początek w szczególności. Jeszcze nie zimno tak, że aby wyjść, muszę szczelnie owinąć się kilkoma warstwami ubrań i najlepiej prewencyjnie włożyć kalosze, a jednocześnie wieczorami w powietrzu czuć już chłód, który skłania mnie do narzucenia czegoś lekkiego.

To czas gorących herbatek, miękkich kocyków i owoców pod kruszonką; wieczorów coraz dłuższych, ale jeszcze nie przytłaczających i dni deszczowych tak bardzo, że cudowne mogą być tylko wtedy, gdy najdłuższą planowaną wyprawą jest ta na balkon.

Mam poczucie, że piszę o tej mojej radości trochę za wcześnie. Jeszcze mają być upały, jeszcze ma być letnio. I choć każdy taki gorący dzień to już zapowiedź jesieni, to… chcę być pierwsza. Chcę cieszyć się tą jesienią, zanim szał na cynamonki, miękkie sweterki i jesienne zatrzymanie rozpanoszy się na dobre. Chcę się cieszyć, zanim popkultura da mi sygnał, że powinnam coś więcej.

Swego czasu rozmawiałam z przyjaciółką o nieprzystawalności popkultury do moich potrzeb. Choć tak po prawdzie równie dużo co nieprzystawalności popkultury było w tym moim wrażeniu złego targetowania. Czytam blogi, które naprawdę nie są dla mnie. Wszystkie te autorki starsze ode mnie ponad dekadę, w zupełnie innym miejscu w życiu niż ja, piszą o rozwoju osobistym, odkrywaniu siebie, czasie dla siebie – słowem wszystkim tym, czego nie potrzebuję od poppsychologii.

O Instagramie nie wspominam, bo to studnia bez dna. Nic innego (może poza Tiktokiem) nie pokaże Ci tak wyraźnie, jak powinno wyglądać Twoje życie i czego nie masz Ty, a mają inni.

Dobrze, że mam tę moją przyjaciółkę. Od czasu do czasu skarży się na to, co wyświetlają jej sociale. I kiedy tak denerwuje się tym, co widzi, bo przecież rozumie, jak działają algorytmy, wszyscy rozumieją, ale jednak… wiadomo… to uświadamiam sobie, że ja w takich momentach nie mogę być lepsza. Irytuję się na system z taką samą niedorzecznością, zamiast po prostu na jakiś czas odłożyć telefon albo przynajmniej przełączyć aplikację.

Wbrew przekonaniom algorytmów napiszę więc, że czasu dla siebie mam dużo, regularnie spędzam go sporo sama ze sobą, w przeciwieństwie do mojego portfela nie mam trudności z obdarowywaniem siebie prezentami, a rozwój osobisty jest dla mnie czymś trochę bardziej subtelnym. Przestałam nawet na potęgę kupować samorozwojowe książki po tym, jak uświadomiłam sobie, że samo ich przeczytanie (jeśli w ogóle przeczytam) nie na wiele się zda.

Jesień nie będzie dla mnie też czasem zatrzymania – nie żyję w pędzie. Prawdopodobnie znacznie bardziej przysłużyłaby mi się motywacja do działania.

Chciałabym, żeby jesień jak najdłużej była dla mnie taka, jaką ją opisałam na początku wpisu: wciąż dość ciepła, pachnąca pieczonymi jabłkami i cynamonem i deszczowa tylko wtedy, gdy mogę ją obserwować z bezpiecznych okien mojego salonu albo, jeśli już koniecznie na zewnątrz, to przynajmniej z perspektywą ciepłej herbatki.